سلام دلیل زیبای هستی برای بودن!

من رو می بینید؟ کفتر جلد این بام شدم. غیر از این خانه هیچ جای دیگه ای نمی تونم بروم.

امام خوبم....برگشتم....باز هم برگشتم. آمده ام که بمانم که دیگر خوب فهمیده ام جز این خانه هیچ جای دیگری ارزش ماندن ندارد. هیچ جا.....

راستش اومدم که هم تشکر کنم و هم معذرت بخواهم.....معذرت واسه بی وفایی هایم و تشکر هم برای سالم ماندنم! می دانم که خودتون همه چیز را می دونین.....اما بگذارید بگویم. بگذارید براتون درد دل کنم. می دونم که تو تک تک همه اون لحظه هایی که گذشت کنارم بودید و پا به پایم می اومدید. اما  بگذارین حودم هم  تعریف کنم که بالاخره پوسته رو شکستم و بال و پرم زخمی نشد. اشک زیاد ریختم اما شما نگذاشتید که آب بشوم و بشکنم و بریزم. ممنونم که نگذاشتید پرهایم بریزه. ممنونم که گذاشتید بال بزنم. ممنونم که پرواز رو یادم دادید. ممنونم که به یاد من بودید حتی اون موقعهایی که من به یادتون نبودم.....

امام خوبم کمکم کنید.....لطف شما رو حس می کنم و ردپای حضور شما روملموس و عریان توی تک تک لحظه هایم می بینم اما نمی دونم این غافله من رو کجا می بره.....اما همین که حضور شما در این دنیا به غافله هستی جهت می دهد تمام بودنم رو معنا می کنه.

من رو ببخشید بخاطر همه ندانستن هایم، جهل هایم، بخاطر همه قدمهایی که می توانستم درست بردارم و برنداشتم.

آخه چی بگم؟ احساس می کنم اونقدر بهم نزدیک هستید که دیگر حرفی برای گفتن نمانده.

کمکم کنید تا بتوانم حقیقتا امید به شما رو غایت تک تک لحظه هایم کنم. کمکم کنید تا بودنم رو تنها زیر سایه توجه و مهر شما معنا کنم....وگرنه این تنهایی عظیم روح من رو میخوره....شما راز هستی من و دلیل نفسهای من باشید......

یا مهدی